Dette kjem eg heile tida tilbake til; at livet ikkje er ein oppdagingsprosess, men ein skapeprosess! Det handlar altså ikkje om å finna eitt eller anna mantra, som ein skal leggja framføre seg og seie: Her er det! Reisa er over, nå er du i mål.
Kva ville det ha vore for eit liv, eigentleg?
Universet utvidar seg heile tida, seier astronomane.
DET er interessant! Er det vår vekst?
Utfordringa med skapeprosessar, er at ein må vita kor ein vil. Og samtidig lausriva seg fra alle dei som har ei mening om kva veg ein skal gå. Kva som er best for ein.
Eg er så redd for dei som har så mange planar for meg.
Og det er så vanskeleg å tvinga seg til å vera stille.
Stille så eg kan høyra hjarta mitt svara.
Stille så eg kan høyra kva hjarta mitt svarar når eg har sendt ut eit ønske.
Det mest forvirrande er når eg høyrer så mange stemmer.
Kva er hjartestemma?
Sit eg her og tenker på ferja frå Danmark til Tyskland. Lang ferje, for toget er ombord. Til nå har eg varma opp i København. Nå startar loffinga i Austersjøen.
Er eg stille, høyrer eg kanskje hjartestemma.
