Det er nokre språk eg har vore innom, som eg i dag kjenner er veldig døde, altså. Men så kjem det stunder der ting blir henta fram frå ein eller annan stad i hjernen, og som gir håp.
I dag hadde eg fått ei fin rute som skulle ta meg med toget frå Lübeck til Sassnitz, heilt nord på den tyske øya Rügen i Tyskland. Første etappe gjekk fint, men toget vidare var først fem, så ti, femten, til slutt 25 minutt forseinka. Neste tog venta Ikkje, og alle meldingar om vidare forbindelsar gjekk på tysk. Du set di lit til at du forstår eit par ord, og til slutt kjem ein seg fram!
Til Austersjøen i eit fantastisk vær, og ein liten by som tyskarane har valfarta til for å få sol og varme i mange, mange år. Borti her ligg ferjehavna som i morgon skal ta meg til Bornholm. Ein lenge etterlengta draum om endeleg å få besøka den øya.
