I ungdomen
spela eg fotball, og fargane våre i Skjold var svart og kvitt. Det er som det
opnar seg ein ekstra veg til minnelageret mitt når eg ser fotballag i desse
fargane. Etter å ha sett Forever Pure har det gulsvarte draumebiletet blitt
skitna til. For første gong fekk eg også sett ein fotballfilm på TIFF, men her
var det ikkje kampen om lærkula som sto i sentrum. Tvert i mot. For her
opplevde ein at heimelaget sine supporterar forlet tribuna då laget deira skåra
mål!
Me blir
invitert inn i garderobe og inn på tribuna til det israelske fotballaget Beitar
Jerusalem F.C. Laget blei etablert i 1936 og er eit mildt sagt kontroversielt
lag. Det er rart når fotballsongane du har eit sterkt forhold til blir brukt
til strofer som «Me er det mest rasistiske laget i landet». Etter å ha følgt den
delen av tilskodarane som svergar til denne høgrevridde rasismen, er ein ikkje
lenger i tvil om at dei meiner det dei syng.
Som mange andre
fotballag er Beitar eigd av ein styrtrik russar-israelar, Gaydamak, som synest
at fotball er eit veldig tåpeleg spel. Men som veldig mange andre i historia
til Beitar, så hadde han ein agenda med laget. Han såg den unike rolla klubben
hadde og tenkte som så at viss eg brukar millionar av kroner på dette så vil
folket her støtta meg i kampen om å bli borgarmeister (mayor) i Jerusalem. Han
stilte til val, men fekk berre 3,6 prosent av røystene, og dermed var den
draumen skrinlagt. Etter dette trakk han seg også litt tilbake frå laget.
Om det var i
eit anfall av hemn eller andre ting han planla neste steg, skal vera usagt, men
då han engasjerte seg igjen, så fekk han til ein venskapskamp i Tsjetsjenia mot
eit lag med muslimar. Etter denne kampen blir det klart at den Gaydamak har
signert to nye spelarar til Beitar, eller to muslimar som det blei omtalt i
avisene. Dette var som å setja fyr på eit ulmande bål.
Den sympatiske
keeperen og kapteinen til Beitar får melding frå laget sitt om at han må stilla
på pressekonferansen med dei to nye spelarane og seia at laget skal ta imot dei
med opne armar. Frå då er han dradd ned frå pidestallen og blir lagt til hat av
dei rasistiske tilskodarane.
Herfrå er
filmen eit skrekkeksempel på rasisme i fritt spelerom. Og det er altså når den
eine av desse nye spelarane skårar sitt første mål, at det blir nok for dei
høgrevridde jødane. Dei strøymer frå tribunane, i store tal. Dei neste kampane
legg dei opp til boikott. Tribunane er nesten tomme, heile laget blir heilt
sett ut når støtta frå tribuna er borte, og før den siste kampen er laget i
fare for å rykka ned.
Eg reiste til
Tromsø mellom anna for å koma litt bort frå ei verd der ein berre tenkjer på
kvarandre som medlem av grupper. Her fekk eg ein skikkeleg nasestyvert. Det er
så sterkt dette hatet, og så mange som ser seg tent med ikkje å ta tak i det
(les: israelske politikarar).
Regissøren av
filmen var forresten ei kvinne, Maya Zinshteln, som debuterte som spelefilmregissør
med denne filmen. Men det var menn, berre menn, som gestalta hatet på tribuna.
